5 najczęstszych błędów przy doborze i montażu bufora ciepła

Bufor to inaczej zbiornik magazynujący nadwyżki energii cieplnej w postaci podgrzanej wody. Nowoczesne instalacje grzewcze z pompami ciepła czy kotłami na biomasę potrzebują takiego elementu do zachowania stabilnej pracy. Magazynowanie gorącej wody zapobiega ciągłemu uruchamianiu się i wyłączaniu urządzenia grzewczego. Zasada działania całego mechanizmu wydaje się niezwykle prosta. Błędy popełnione na etapie doboru i instalacji mogą jednak znacząco obniżyć sprawność całego układu. Skutkuje to wyższymi rachunkami i szybszym zużyciem sprzętu. Poniżej wyjaśniamy pięć najczęściej spotykanych problemów w tym obszarze.

Błąd nr 1: Niewłaściwie dobrana pojemność zbiornika

Wielkość zasobnika ma ogromne znaczenie dla wydajności systemu grzewczego. Skrajności w żadną stronę nie przynoszą pożądanych efektów. Przeskalowanie lub niedoszacowanie parametrów to prosta droga do utrudnień eksploatacyjnych.

Skutki zbyt małej pojemności

Zbyt mały bufor c.o. doprowadza do zjawiska tak zwanego taktowania. Źródło ciepła załącza się w takiej sytuacji bardzo często. Taki stan rzeczy mocno skraca żywotność sprężarki w pompie ciepła albo palnika w kotle na pellet. Efektywność całego procesu spada zwłaszcza w okresach przejściowych.

Konsekwencje przewymiarowania

Zbyt duża pojemność generuje niepotrzebne koszty inwestycyjne i odczuwalnie wydłuża czas wygrzewania zładu wody. Zwiększają się też straty postojowe. Optymalna pojemność jest wyliczana na podstawie mocy źródła. Dla pomp ciepła przelicza się zazwyczaj od 10 do 20 litrów na każdy kilowat mocy. Kotły na paliwo stałe potrzebują od 40 do 50 litrów na kilowat. Ostateczna wielkość zbiornika wynika zawsze ze specyfiki konkretnego budynku i zaleceń producenta danego urządzenia.

Błąd nr 2: Lekceważenie izolacji termicznej

W branży instalacyjnej krąży błędne przekonanie o braku konieczności izolowania zbiorników w zamkniętych kotłowniach. Nieocieplony sprzęt działa jak potężny i całkowicie niekontrolowany grzejnik. Marnuje się w ten sposób wyprodukowaną, niezwykle drogą energię.

Dlaczego odpowiednia osłona jest niezbędna?

Z wyżej wymienionych powodów bufor z izolacją to absolutny standard we współczesnych instalacjach. Producenci stosują różne materiały chroniące przed utratą temperatury. Najczęściej wykorzystuje się twardą piankę poliuretanową, miękką piankę polietylenową albo włókninę poliestrową. Dobra warstwa ochronna zatrzymuje ciepło wewnątrz i obniża całkowite koszty ogrzewania.

Na jakie parametry zwracać uwagę

Przed dokonaniem zakupu należy dokładnie przeanalizować klasę efektywności energetycznej zasobnika. Oznaczenia literowe od A do C informują o jakości zabezpieczenia przed ucieczką ciepła. Duże znaczenie ma grubość powłoki i jej ciągłość w okolicach króćców przyłączeniowych. Przerwy w otulinie potrafią stworzyć kłopotliwe mostki termiczne.

Błąd nr 3: Zaburzenie stratyfikacji i nieprawidłowa hydraulika

Fizyka płynów sprawia, że gorąca woda zawsze gromadzi się na górze, a chłodniejsza opada na dół. Zjawisko to nazywa się stratyfikacją. Prawidłowe działanie systemu opiera się na utrzymaniu tego warstwowania w nienaruszonym stanie.

Błędy w schemacie hydraulicznym

Złe rozmieszczenie rur zasilających i powrotnych prowadzi do całkowitego zniszczenia układu temperatur wewnątrz zasobnika. Uprzednie zdobycie wiedzy o tym, jak podłączyć bufor ciepła, jest niezbędne do osiągnięcia sukcesu. Należy stosować odpowiednie kierownice przepływu i zachować prawidłowe stopniowanie króćców. Źródła o różnej temperaturze wpina się na dokładnie wyznaczonych wysokościach.

Problem ze zbyt mocnymi pompami

Poważnym uchybieniem jest stosowanie pomp obiegowych o zbyt dużej wydajności. Zbyt szybki przepływ zmusza do gwałtownego mieszania się zawartości. Zmniejsza to użyteczną temperaturę na zasilaniu całej instalacji grzewczej. Zbiornik wpięty równolegle działa jak sprzęgło hydrauliczne, dlatego prędkości przepływów mają ogromne znaczenie dla zachowania różnic temperatur.

Błąd nr 4: Złe umiejscowienie czujników temperatury

Automatyka sterująca urządzeniem grzewczym analizuje warunki w układzie wyłącznie za pomocą czujników. Odczyty z tych niewielkich detektorów decydują o każdym uruchomieniu pompy obiegowej i samego źródła. Ich błędna lokalizacja prowadzi do wadliwego cyklu pracy.

Konsekwencje nieprecyzyjnego montażu

Zamontowanie czujnika zbyt nisko sprawia, że źródło ciepła przegrzewa wodę i pracuje niepotrzebnie długo. Sondy umieszczone za wysoko skutkują z kolei przedwczesnym wyłączeniem się układu. Dolne partie zasobnika pozostają wtedy niedogrzane w sposób trwały. Prawidłowy montaż polega na umieszczaniu elementów pomiarowych w przeznaczonych do tego mufach. Używa się w tym celu pasty termoprzewodzącej dla zagwarantowania dokładnego odczytu. Układ sterowania w poprawnej konfiguracji używa przynajmniej dwóch czujników górnego i dolnego.

Błąd nr 5: Nieuwzględnienie zmiany pojemności instalacji

Dodanie do systemu grzewczego wielkogabarytowego zasobnika diametralnie zmienia całkowitą ilość wody w rurach. Konieczne jest dostosowanie dodatkowej armatury do zupełnie nowych warunków. Bez odpowiednich modyfikacji może dojść do bezpośredniego zagrożenia bezpieczeństwa użytkowników.

Ryzyko związane ze skokami ciśnienia

Woda pod wpływem rosnącej temperatury silnie zwiększa swoją objętość. Instalatorzy bardzo często popełniają błąd polegający na pozostawieniu starego naczynia przeponowego. Jeśli ciecz nie ma miejsca na naturalne rozprężenie, prowadzi to do niebezpiecznych skoków ciśnienia w układzie zamkniętym. Kończy się to nagłym wyrzutem gorącej wody przez zawory. Poprawnie wykonany montaż stosuje właściwą grupę bezpieczeństwa umieszczoną bezpośrednio na obudowie zbiornika lub na przylegających rurach. Pomiędzy tymi punktami nie mogą znajdować się absolutnie żadne zawory odcinające. W skład takiej grupy bezpieczeństwa wchodzą zawsze:

• manometr do bieżącej kontroli ciśnienia,
• odpowietrznik do skutecznego usuwania gazów z układu,
• odpowiednio wykalibrowany zawór bezpieczeństwa.

Sprawny magazyn ciepła gwarancją długowieczności instalacji

Adekwatnie dopasowana pojemność, gruba warstwa izolacji, sprawnie działająca stratyfikacja wody, precyzyjne odczyty z czujników i specjalne naczynie wzbiorcze to niepodważalne elementy, jakie powinien zawierać dobry montaż. Właściwie zintegrowany zbiornik akumulacyjny zapewnia długą żywotność źródła ciepła, stabilną temperaturę w budynku i niższe rachunki za ogrzewanie. Zbytnie oszczędności na etapie projektu i montaż wykonywany przez niewykwalifikowane osoby bardzo szybko odbiją się w wysokich kosztach eksploatacyjnych. Najlepsza metoda na uniknięcie problemów to rzetelna konsultacja całego projektu z doświadczonym inżynierem na wczesnym etapie inwestycji.